Tarçın Kasabası’nın sakinleri ve özellikle de yıllar sonra oraya dönen Nia ile Tarçın Kasabası Gizemi ile tanışmıştık. Yaşadığı ayrılığın ardından ailesinin yanına dönen bu genç kadın aracılığıyla böylece Tarçın Kasabası’nın bu sevimli ve sıcak dünyasına adım atmıştık. Kasabanın adı bile kurmaca dünyanın iyimserliğinden nasibini almış olan bu kasaba adeta Gilmore Girls dizisindeki Stars Hollow esintileri barındırıyordu. Kasaba halkı her yıl düzenlenen Sonbahar Festivali’ne hazırlanırken kasabanın lokantasında bulunan bir ceset ve yanındaki “Sıradaki kim olacak?” yazılı not herkesi allak bullak eder. Devamında gelişen olaylar ve cinayetin çözülmesi ve bu esnada bir aşkın da filizlenmesine tanık eder okuru yazarı R. L. Killmore. Bu mahlası kullanan ABD’li yazar Necole Ryse, Tarçın Kasabası’ndaki yeni bir gizemli öyküyle ve aşk başlangıcıyla okurlarının karşısına çıktı geçtiğimiz günlerde: Nergis Oteli’nde Cinayet. Serinin ikinci kitabı diyebileceğimiz bu romanın ilkiyle iki ortak noktası bulunuyor: yine filizlenen bir aşk ve yine gizemli bir cinayet. Kendisinden önceki gibi bu da Yuzu Kitap’tan yayımlanan romanın çevirisinde de Miray Gültekin yer alıyor.
Tarçın Kasabası yine bir kutlamaya hazırlanıyor; bu defa Nergis Şenliği. Her yıl kışın ayazı geçtiğinde Morgan’ın anne ve babasının işlettiği Nergis Oteli’nin arka bahçesinde düzenlenen bu şenlik kasaba halkının içini coşturmaya yeterdi. Neredeyse otuz yıl önce Taylor ailesinin, restore ettirdikleri çiftlik evini otele dönüştürdükten sonra yabani otlarla dolu olan arka bahçeye nergisler diktiği zaman bu şenlik başlamıştı. Kızları Morgan da bu yerde büyümüş, serpilmiş ve hatta meslek sahibi olmuştu. Annesiyle babasının dışında bir kariyer planlayan morgan Tarçın Kasabası’nın sevilen, başarılı öğretmenlerinden biri olmuştu. Şenlik sebebiyle ailesinin işlettiği otelde olduğu o gece, tüm kasaba için olduğu gibi Morgan için de korkunç bir geceye dönüşmüştü: nergislerin olduğu yere çıkan labirentin içinde bulunan bir ceset. Bir önceki romanın ana kahramanı Nia’nın yakın arkadaşı olarak karşımıza çıkan Morgan bu defa karşımızda. Kasabaya sonradan taşınan bir single-father olan Will ile aralarında yeni yeni başlayan yakınlaşma bu olay ile derinleşmeye başlar. Böylece serinin ilk romanındaki örüntü devam ettirilmiş olur: birbirini tanımaya çalışan iki kişi ve ona eşlik eden bir cinayet vakası.
Will ise kızı Angel ile birlikte üç yıl önce bu kasabaya yerleşmişti, berberdi. Eşinden ayrıldıktan sonra sessiz ve huzurlu bir yer umuduyla geldiği Tarçın Kasabası onu genel anlamda yanıltmamıştı. Kızıyla sakin bir hayat sürüyorlardı, Morgan ile de aralarında tatlı bir iletişim gelişiyordu. Birbirini tanımaya çalışan insanların o utangaçlığı, ne yapacaklarını tam olarak bilemeyişlerinden mütevellit mahcubiyetleri… Tüm bunlar olurken otelde bulunan cesedin de bir cinayet sonucu olduğu açığa çıkınca insanlar korkuyla karışık meraklarını da gizleyemezler ve bu durumdan en çok nasibini alacak olan da Nergis Oteli’dir elbette. Adı cinayetle anılan bir otelin elden çıkarılması belki de başka insanların işine yarayacaktır, belki de tam da bu sebeple işlenmiş bir cinayet ile karşı karşıyadır kasaba halkı. Peki ama neden? Bu, romanın gizemli yanını oluşturan ve bir çırpıda bitirilmesini sağlayan etken. Diğer koldan ise romantik bir hikaye aktığı için normalde polisiye romanlarda karşımıza çıkmayan türden bir şey karşılıyor bizi. Bir yandan yüzümüzde gülümseme ile bir akşam yemeğine çıkacak aşıkları okurken öbür yandan kasabanın hiç sevmediği ama kimin neden öldürdüğünün de anlaşılamadığı Eleanor Langford’un katilini öğrenmeye çalışıyorsunuz. Bu iki türün bir arada kullanılması bana kalırsa oldukça tatlı bir seçim olmuş.
R. L. Killmore’un söz etmemiz gereken başka bir yanı da romanda sadece merak, macera ya da aşk, ilişki kurma gibi konulara değinmekle kalmaması başka sosyal meselelere de değinmesi. Bana kalırsa romanı dümdüz bir aşk romanı ya da polisiye roman olmaktan çıkaran kısmı da bu. Yazarın bu romanda özellikle odaklandığı mesele ebeveynlik. Bunu da romanın merkezine koyduğu Morgan ve Nil aracılığıyla yapıyor elbette. Morgan küçüklüğünden beri lila rengi giyen hatta lila/mor renginden başka renkte bir kıyafet giymeyen biri. Bunu da çocukluğundan getirdiği bir olay sebebiyle yapıyor. Esasında farklı olduğunu göstermek için yapıyor bunu ve ailesiyle derin bir bağ kuramayışından hayıflanıyor sürekli. Bu sebeple de “Büyürken tek istediğim şey, bir kez olsun normal hissetmekti.”(s.66) diyor Will’e. Bir yetişkin olduğunda ailesiyle en büyük tartışmaları yapacak olan yine Morgan’dır çünkü nice emek vererek elde ettiği mesleği bile ailesinden saygı görmeye yeterli gelmez Morgan’a göre.
Yaşanan kötü olaydan sonra çalışmaya dönmek isteyen Morgan’a özelikle annesi onun desteğine ihtiyaçları olduğu sebebiyle karşı çıkar ve öğretmenliğini küçümser; çocuklara renkleri, sesleri öğrettiğini, bunu kendisi dışında herkesin yapabileceğini söyler. Annesinin mesleğini böyle gördüğüne çok üzülen genç kadın tepkisini dile getirir: “On altı yaşımdan beri bu rezervasyon defterlerinin dışında bir hayat kurmak için çalışıyorum. Öğrencilerimi seviyorum. İşimi seviyorum. Bir kere olsun, öncelik olmak istiyorum.” (s.122) Morgan’ın ailesine karşı verdiği mücadele roman boyunca devam eder: “Ben eğitim fakültesini oda-kahvaltılı bir otel işletmek için bitirmedim!” Buna karşılık annesinden aldığı şu cevap oldukça can yakıcı olmuştur: “Alfabeyi öğretiyorsun, Şükran Günü’nde kağıttan hindiler yatırıyorsun, çok da—”(s.202) Ailesinin mesleğini küçümsediğini düşünen ve bununla baş etmeye çalışan Morgan romanın ana meselelerinden birini böylece elinde tutmaktadır.
Romanın diğer ana kişisi Will ise yalnız bir ebeveyn. Eşinden boşandıktan sonra kızıyla birlikte bu kasabaya taşındığından beri hem berberlik yapıp kızını okuldan aldıktan sonra da tek başına kızına babalık yapmaktadır. Aslında gayet normal olan bu durum o kadar az rastlanır bir hâlde ki üzerinden özellikle durmak elzem oluyor. Will alışılmışın aksine çocuğuna bakmaktan yakınmayan, başkalarına bu durumdan şikayet etmeyen ya da çocuğuna “annelik” edecek birini bulmak için çırpınmayan biri. Angel da tam da bu sebeplerden ötürü anne babası boşanmış bir çocuk olmasına rağmen düşünülenin aksine gayet sağlıklı ve mutlu bir çocuk. Elbette bunun zorluklarını da yaşamıyor değildi Will ancak çocuğuna doğru rol model olmayı seçmişti: “Kendine tekrar tekrar hatırlattığı bir babalık dersi vardı: Angel, fark etmediği anlarda bile onu dinliyordu. Onunla kurduğu her temas, dünyada nasıl var olacağının doğrudan bir yansımasıydı.” (s.107) Dolayısıyla evet, bu bir ebeveynlik tercihiydi.
“11 Nisan Cumartesi gecesi, saat 23:30 sularında Nergis Oteli’nin çalı labirentinde bilici kapalı halde bir kadın bulunmuştur.” (s.139) ibaresinin merakını gidermek isteyen ve aynı zamanda aile, ilişkiler, dostluklar, ebeveynlik gibi konulara da ilgisi olanların oldukça hoşuna gidecek bir roman Nergis Oteli’nde Cinayet. Birbirinden konu olarak bağımsız oldukları için ilk roman Tarçın Kasabası Gizemi’ni okumamış olanlar da çok rahat okuyabilecektir. İyi okumalar!
