Masthead header

Murat Gülsoy’dan öyküye dönüş: “Belirsiz Bir Ânın Kıyısında” | Fatih Çavdar

Belirsiz Bir Anın Kıyısında, Murat Gülsoy’un onbir yıl aradan sonra yayımlanan ilk öykü kitabı. Yazarın her zaman sadık bir okuyucu kitlesi olmuştur. Okuyucuları, geçen zamanın Murat Gülsoy öykülerinde neleri değiştirdiğini, eski öyküleri ile arada ne gibi farklılıklar olacağını merakla bekliyordu.

“Eski öyküleri ile arada “‘şu şu’ farklılıklar var” demek kolay değil.  Nasıl Oğuz Atay yazınını, alınan edebi hazdan ötürü tanımlamakta zorlanıyorsam aynı şekilde Murat Gülsoy’un öykülerini de tanımlamak çok zor. Bunda, sınır tanımayan postmodern edebiyatı tanımlamanın aynı zamanda ona sınır çizmek anlamına gelecek olmasının da etkisi var. Murat Gülsoy’un metinlerinin okuru hemen içine alan, oyunsu ve sarmal yanını da eklersek, sayfalar akıp giderken kendinizi kaptırıyorsunuz ve sonunda yalnızca geçen zamandan alınan keyif ve o edebi tat kalıyor geride.

Murat Gülsoy postmodern bir edebiyatçı. Kendisini tanıtırken “Yazmak kadar yazmak üzerine düşünmeyi de çok seviyor” şeklinde bir tanımlamada bulunuyor. Bunu ilk okuduğumda çok hoşlanmıştım. Bu halini de eserlerinde, özellikle öykülerinde epey ön plana çıkartıyor. Oyunlar kuruyor ve sürekli yeni yazma biçimleri deniyor.

Genellikle kurgu ve gerçek birbirine karışıyor. Çoklu kimliklere sahip karakterler görüyoruz. Edebiyatta ya da sinemada şart olarak görünen çatışma unsuru,  kişinin iç çatışmaları şeklinde yer alıyor Murat Gülsoy’un eserlerinde.

Yazma sürecine okuru da dâhil ediyor çoğunlukla. Bu üst kurmacada ortada bir yazar olduğunu ve eserin kurmaca olduğunu sürekli hatırlıyoruz.

İnandırıcı, gerçekçi hikâyeler yerine yazımına neredeyse aynı anda şahit olduğumuz öyküler okumak aynı zamanda yazma heveslileri için de oldukça öğretici bir nitelik kazanıyor.

Murat Gülsoy kendisinin de bir zamanlar yazmaktan çok korktuğunu ancak Oğuz Atay’ı okuduktan sonra “Biz de yazabiliriz, biz de yazar olabiliriz” diye düşündüğünü söylüyor. Çocukluk zamanında neredeysen duyduysam yada okuduysam hatırlamıyorum; yazar olmak isteyenlerin o güne kadar yazılmamış yeni bir şey yazmaları gerektiği ile ilgili bir şeyler duymuştum. Hatta bir yazar adayı, “Senden öncekilerin yazmadığı ne yazmış olabilirsin ki?” diyerek reddediliyordu. Bugün Murat Gülsoy tam tersini, artık yeni bir şey yazmanın mümkün olmadığını ama buna gerek de olmadığını söylüyor. Bu son kitabında da benim daha önce düşünüp not aldığım bir konuyla ilgili yazmış mesela. Muhtemelen ondan da önce başkaları yazmıştır. Belki de bunun için seviyorumdur bilemiyorum.

Kitabımızın öykülerine gelecek olursak;

İlk öykü, Sınav Sabahı, kısacık bir son anın sonsuzluğa giden öyküsü. Ömer’in masalsı bir cennet rüyası içinde süre giden huzursuz ve çocukluk hülyalarından kalan, zamanı aşan monologlarını okuyoruz. Sınavlara yetişmek telaşındaki insanın sonunda gerçek bir sınav ve karar anıyla karşılaşması, dehşet dolu son anın umutlu bir geleceğe dönüşmesi okuyucuya ölümden sonrasını değil öncesini sorgulatıyor. 

İkinci öykü, Trapped. Bir filmin içerisinde modern bir gerilim hikâyesi. Döngüsel bir labirentte bu kez mekânın sınırlarını aşmanın yollarını arıyor yazar. Gülsoy Trapped’da  her şeyi anlamanın o kadar kolay olmadığını söylerken anlamanın şart olup olmadığını da sorguluyor. 

Üçüncü öykü, Seçilmiş. Gerçeklikte bir çatlak bulan ve küçücük bir aralıktan gördüklerini yalan yanlış demeden, yorumlamaya çalışan bir hastanın hikâyesi. Olayları ve olguları algılayış biçimimizin neleri değiştirebileceğinin cevabı da bu öyküde.  

Dördüncü öykü, Babanız Geldi. Babaları mezardan kalkıp gelen birbirlerinden tamamen farklı iki kızkardeş ve annelerinin öyküsü. Büyülü gerçekçilik denilen bir tarzda yazılan ve kuvvetli psikolojik tahliller barındıran öykünün sonunda siz de gidip televizyon odasını kontrol etme ihtiyacı hissedebilirsiniz. Ayrıca bu öyküde KHK’lılar ile ilgili göndermeler de okuyacaksınız.

Beşinci öykü, Unheimlich. Varoluş sancıları çeken bir sanal zekânın öyküsü.  Epeydir sorulan “Yapay zekalar öykü/roman yazabilir mi?” sorusundan yola çıkarak, yeni bir var olma biçiminin yollarını arıyor Gülsoy. “Akıl fazla gelince öykü yazılıyor demek ki

Altıncı öykü, Anestezi. Bir hastane odasında, ameliyat sonrasında -yada öncesinde mi demeliyim bilmiyorum- kafası oldukça karışmış bir adamın öyküsü. Hastanın zihninin içerisinde anestezinin yarattığı boşluklara sızan değişken karakterlerin, iki ileri bir geri salınan zamanın içerisinde kendilerine yer açmaları, gerçekle düşün birbirine karıştığı tekinsiz bir atmosfer içerisinde sunuluyor.

Yedinci öykü, Geschwind Sendromu. Bir uçakta geçiyor ve postmodern edebiyatın en belirgin unsurlarından birini içeriyor. Yazdığını belli eden yazar. Olaylar yazar tarafından yazıldıkça gerçeklik kazanmaya başlıyor.  “Şevkle yazıyorsa yazardı pekala.”

edebiyathaber.net (6 Ocak 2022)

E-posta adresiniz yayınlanmaz ve paylaşılmaz. Gerekli alanlar yıldız ile gösterilmiştir *

*

*

Ç o k   O k u n a n l a r