Öykü
Öykü
Öykü: Kaybolan beste | Belgin Usta Güç
Üzerimde nereye gitsem benimle gelen bir ağırlık. Kim koydu sırtıma bunları, nihavent ile başlayıp ıtri ile sonlandırdığım anılar mı? Düşünceler ...
Öykü
Öykü: Kırık aynalı karakol | Elif Asma Kurt
Kırk iki yıldır görev yaptığı karakola adım attığı anda, hengâmenin tam ortasında buldu kendini. Sabah kahvesini daha yeni bitirmişti ki, ...
Öykü
Öykü: Bir teneffüslüğüne | Siranuş Öznigölyan
Sınıf sıcak. Tebeşir kokusu havada duruyor, gitmiyor. Hepimiz siyah önlük giyiyoruz ama yakalar farklı; bazıları bembeyaz, bazıları artık gri olmuş. ...
Öykü
Öykü: Peki | Reşide Değirmi
İçeride bunalmıştım. Pazar gününün rehaveti çökmüştü üstüme. Biraz hava alır belki birkaç fotoğraf çekerim diyerek evden çıktım. Başıma gelecekleri bilseydim ...
Öykü
Öykü: Unutmak ve umut etmek üstüne bir öykü | Mehmet R. Ceylan
Şaşırtıcı, göz kamaştırıcı, korkutucu bu dünyaya fırlatıldığımızda yazgımız belli olmuştur: Günün birinde öleceğiz. İşte bu yüzden herkes bu ürkütücü ve ...
Öykü
Öykü: Bir kadının son öyküsü | Ayla Kahraman
Size menüyü uzatırken, gülümsüyorum. Yüzüme bakmıyorsunuz, gülümsememi görmüyorsunuz. Oysaki bu gülümsemem büyük çabalarımın sonucudur. Aklınız karşınızdaki erkekte. Kalabalık sayfaları olan ...
Öykü
Öykü: Sessiz bekçi | Burcu Türker
Kadıköy, İstanbul’un en kalabalık yeni nesil yakışıklı semti. Hani o eski Kadıköy mü? Yok…Artık hep genç ve cool! Sokakları bile ...
Öykü
Öykü: Safra | Yelin Bilgin
Kardeşimle ayrıldık. Son bir kez yüz yüze bile gelemedik. Ayrılığı, onu bir daha o istemedikçe rahatsız etmeyeceğimi ona mail atmam ...
Öykü
Öykü: Dar | Tan Doğan
“biri bütün güneşleri toplar, vermeye bekletir /üşümekten değil korku, ısınır olmaktan” – gülten akın ağlayasım var. bebekleri yanıyor bir çift ...
Öykü
Öykü: Geçecek | Ömer Dersim Oktay
Güneşli bir pazar günü. Öğle vakti. Babaannen yer sofrasında tek başına bağdaş kurmuş anlatıyor. Ne anlattığıyla ilgilenen yok. Belki baban. ...
Öykü
Öykü: Huniler hunilerimiz | Ebru Gazioğulları
Deodorant ve ter karışımı bir bulut gibi cam kenarındaki deri koltuğa çökmeden önce “çok oturmayacağım, akşama misafirim var” demişti. Oysa ...
Öykü
Öykü: Cin olmadan | Yunus Çinçin
Salondan, “Saime abla! Neredesin?” diye seslenen Zarife’ydi. Destursuz girerdi her yere. Görgüsüzlüğünden değil, tez canlılığından… “Mutfağa gel! Yemek yapıyorum bizim ...
