Zaman mı hızlandı yoksa günler mi kısaldı? Çocukluğumun 24 saatleri yok artık sanki. Anımsıyorum gibi biraz, çok gerilerde kaldı çünkü o çocukluk, sabahtan akşama neler neler yaşardık da canımızın sıkılması için daha da zaman kalırdı. Bugünün çocuklarıysa sıkılmaya zaman bulamıyorlar, biliyorum. Sokak da yok onların yaşamında. Öyle olsa sokakta çok zaman geçiriyorlar, bu yüzden sıkılmıyorlar diyeceğim. Peki, neden böyle? Nedenleri çok, anlatmaya kalksam, tartışmaya başlasak yazı amacından sapar. En iyisi mi herkes kendisi sorgulasın. Gerçekler hepimiz için aynı olduğundan ulaşılacak sonuçlar da aynı olacaktır.
*Mesafeler
Bu yüzden sözü uzatmadan kitaplarımıza geçelim. Bu haftanın kitapları Bilgi Çocuk’tan. İlki Seran Demiral imzalı “Mesafeler.” Mesleğim gereği ülkemize konuk olarak geldikleri ilk günden bu yana Suriyeli çocuklarla beraberim. Yaşadıkları dramı en yakından gözlemleyen biriyim. Bu yüzden onların kurguda yer aldığı kitaplara da farklı yaklaşıyorum.
Mesafeler, bir arada yaşama olgusunu tartışmaya açan bir kitap. Şöyle ki; “Ceren’in hayatı, bir gün babasının elinden tutup eve getirdiği Maryam’le değişir. Maryam’i çok sever ama babasının ona gösterdiği sevgi Ceren’de içsel çatışmalara yol açar. İki kız kardeş, aynı evin içinde, aynı çatı altında büyürler. Biri geçmişini unutmaya, diğeri kendini bulmaya çalışırken aralarındaki mesafe de büyür. Birbirlerine duydukları sevgi, kıskançlık ve aidiyet arasında gidip gelirken hayat onları yeni bir soruyla yüzleştirir. Gerçekten kardeş olmak ne demektir?” Mesafeler, kardeşlik, kimlik arayışı ve aile bağları kavramlarının derinliklerine dokunuyor. Bir yandan da sosyal medyanın insan yaşamındaki rolünü sorguluyor.
*Bir Garip Köy Lokantası
Sözünü edeceğim bir diğer kitap da “Bir Garip Köy Lokantası.” 2023 Muzaffer İzgü Çocuk Romanı Ödülü’nün sahibi kitap Deniz Alev tarafından yazılmış, Özlem Açar tarafından resimlenmiş. Kitap, sinemamızda yer alan ve Ege köylerinde çekilmiş olan komedi filmlerini anımsattı bana. Senaryo haline getirilse film de olur bu kitap. Biraz konudan söz edeyim, hak vereceksiniz: “Efe’nin amcası İsmail, İstanbul’da büyük bir lokantada ünlü bir şef olur. Gazetelerde boy boy fotoğrafları çıkan ve kendisinden övgüyle söz edilen İsmail, Zeytinli köylülerini çok gururlandırır. Ondan, İstanbul’daki lokantanın aynısını Zeytinli’de açmasını isterler. İsmail, hemşerilerinin ricasını kırmayarak lokanta açmak için Zeytinli köyüne döner. Yeğeni Efe’ye de lokanta açılır açılmaz yanında yardımcı olarak çalıştıracağına dair söz verir. Efe, her gece tıpkı amcası gibi dünyaca ünlü bir şef olacağına dair hayaller kurar. Sonunda lokantanın açılış günü gelir. Az önce sözünü ettiğim film sahneleri işte burada daha da belirginleşiyor. Yemeğe gelecek olan Japon heyet ve köyde gerçekleşecek olan düğünün davetlilerinin aynı mekanda buluşmaları… Kitabı okumadım izledim adeta.
Kitapta farklı kültürel ögelerin karşılaşmasının doğurduğu sonuçlar ve dayanışma geleneği, zengin ve canlı bir karakter çeşitliliğiyle işleniyor. Deniz Alev’in mizah soslu dili de keyfi artırıyor. Hadi buyurun sofraya.
