Elif Doğanay’ın kaleme aldığı tiyatro oyunu “Kendi”, modern dünyanın açmazlarını çarpıcı bir şekilde anlatıyor

Elif Doğanay’ın kaleme aldığı tiyatro oyunu “Kendi” 13 Şubat’ta başlıyor.

Bültenden:

Kendi, modern çalışma hayatının gündelik dilini, rutinlerini ve görünmez kurallarını merkeze alan tek kişilik bir tiyatro oyunu. Oyun, başarı vaadiyle örülmüş bir hayatın içinde sıkışıp kalan bireyin, zamanla bu düzenin en büyük sürdürücüsüne dönüşmesini sahneye taşıyor.

Karakter, kariyer basamaklarını tırmandıkça daha “yerinde”, daha “uyumlu” ve daha “profesyonel” hale geliyor. Ancak bu ilerleme, dışarıdan bakıldığında bir başarı hikâyesi gibi görünürken, içeride giderek daralan, tekrar eden ve donuklaşan bir yaşama işaret ediyor. Kendi, bireyin kendisiyle kurduğu bu çelişkili ilişkiyi, hem mağdur hem fail olma hâlini, görünür kılıyor.

Oyun, klasik bir tek kişilik anlatıdan farklı olarak, sahnede kurulan mekân ve teknik unsurlarla birlikte düşünülen bir yapı sunuyor. Cam kabin, canlı kameralar ve video projeksiyonlarıyla kurulan sahne düzeni; görünür olmak, izlenmek ve kendini sürekli sergilemek zorunda hissetmek arasındaki gerilimi somutlaştırıyor. Seyirci, yalnızca izleyen değil, bakışın kendisi haline geliyor.

Yönetmen Furkan Güder’in sahnelemesi, açık baskı biçimlerinden çok gündelik hayatın içine yerleşmiş ve fark edilmeden işleyen iktidar ilişkilerine odaklanıyor. Oyunun görsel dünyası, steril ve kusursuz olması beklenen bir yaşamın estetiğini yansıtırken, bu düzenin altında biriken huzursuzluğu da görünür kılıyor.

Oyuncu Nihal Temel’in performansı, sahnede yalnız bir karakterden ziyade mekânla, kameralarla ve seyirciyle sürekli temas hâlinde olan bir figür yaratıyor. İnsan dışı unsurların oyun ortağına dönüştüğü bu yapı, Kendi’yi tek başına anlatılan bir hikâyeden çok, çok katmanlı bir deneyime dönüştürüyor.

Kendi, “doğru” yaşamın adımlarını eksiksiz yerine getirdiği hâlde, bir noktada bu doğruluğun kendisini tükettiğini fark eden modern bireyin hikâyesi.