“Sanırım siz de birilerini bekliyorsunuz?”

“Nasıl yani anlayamadım bana mı dediniz?”

“Siz de diyorum durmadan telefonunuza bakıyorsunuz da. Ondan dolayı diyorum ki birini veya birilerini mi bekliyorsunuz? Mesela benim beklediğim kişi çok önceleri gelmeliydi, gelmedi belki de gelemedi. Bakın telefonda tek bir mesaj bile yok.”

“Anlıyorum. Aslında ben beklemiyorum belki de bekliyorum ya. Buraya bir kahve içmek adına çıktım. Mola da diyebilirsiniz.”

“Yani beklemeden bekliyorsunuz. Belki de bu yağmurda bir kafede bir kahve fikri çok dinlendirici geldi size.”

“Belki de. Ama… Geldiğimde henüz yağmur yoktu aslında.”

“Rahatsız etmiyorum değil mi, öyleyse açıkça söyleyebilirsiniz? Bakmayın öyle Allah aşkına. Ne yapayım konuşmayı seviyorum, çenesiz de diyebilirsiniz.”

“Hayır ama birden böyle deyince şaşırdım. Birini beklediğim çok mu belli oluyor diye düşündüm bir an. Sonra durmadan telefona baktığımı ben de fark ettim. Farkında değildim siz söyleyene kadar. Koşturan insanları ve cama vuran damlaları izliyordum bir ara.”

“Aynı durumda olduğumuzdan dikkatimi çekmiş olabilir. WhatsApp’a kaç kere girdim bilmiyorum. Hatta inanır mısınız mobil veriyi bile defalarca açıp kapadım. Yağmurdan çekmiyor olabileceğini düşünüp haber sitelerine baktım. Bir ara havaya uzattım telefonu. Çekiyordu aslında ama bozulmuştur diye düşündüm yine de.” 

“Sitelere girebiliyorsanız internet çekiyor olmalı.” 

“Evet evet, onu da sitelerde gezerken fark ettim. O arada birkaç haber bile izlemişim. İnsan bazen fazlaca şaşkın olabiliyor.  Siz de yeniden baktınız telefonunuza, hâlâ ümidiniz var sanırım? “

“Evet, hayır hayır öyle değil istemsiz oldu benimki. Siz telefondan bahsedince içime bir kurt düştü. Son dakika haberlerine gözüm kaydı. Daha doğrusu, neyse bilmiyorum, boşverin.”

“Daha doğrusu gelmemelerine bir neden olsun istiyoruz değil mi? Gerçi ben hep bekliyorum, bu yaşta bile…

Martıları fark ettiniz mi? Durmadan gidip geliyorlar. Yağmurdan da korkuları yok. Belki sert rüzgâr, belki sadece o işlerini zora sokuyor olabilir.”

“Yani sanıyorum ki onların da diğer kuşlar gibi tüyleri su geçirmiyor. Kim bilir belki de kendi şartlarına ayak uydurmuş da olabilirler. Ama haklı olabilirsiniz sert rüzgâr da canlarını sıkıyor olabilir.”

“Olabilir, aslında herkes bir kuş olmak ister değil mi? O insanlara sorsanız diyecekler ki özgürce uçmak falan… Oysa hiçbiri kuşların oraya bura sıçtığını, durmadan yem aradığını veya bir sürü avcıya yem olabilme korkusunu söylemez. Aman bazen kendimi karşıma alıp filozof musun be adam sana ne bunlardan diye bağırıp çağırıyorum. Şaşırdınız değil mi? Bu adam da nereden çıktı diye düşünüyorsunuz?”

“Öyle değil de romantizmi yerle bir ettiniz ama. Biz kadınlar veya şairler bir kuş olmayı dahası bir kuş olup çiçek çiçek gezmeyi mavi gökyüzünü arşınlamayı severiz yani. Örneğin siz oturup kahve içersiniz sadece su ve kahvedir fincanınızda olan. Ben ise bir kadın olarak fincana bakarım, köpüğe sonra, kafenin ve masanın ambiyansına. Ufacık bir yudum alır, dışarıyı izlerim. Parmak ucumla fincanın etrafında daireler çizerim. Yani sadece kahve içmek değildir bizim için.”

“Sizin, yani kadın olarak bakış açınız daha başka gerçekten. Ama merak ediyorum bir kuş olmak ister miydiniz? Şu çıplak dallarda tüneyip yağmurun dinmesini beklemek, oradan oraya kanat çırpıp kursağının derdine düşmek… E tabii uçabilmek tüm bunları katlanır kılabilir. Ne dersiniz buna, daldınız yine.”

“Şey, dalmak değil de siz öyle anlatınca bir an bir kuş gibi şu gri bulutların arasındayım gibi geldi. Yağmur taneleri süzülüp aktı tüylerimin üstünden. Ama sonra kuru dala tünemek deyince siz, içimi bilmediğim bir hüzün kapladı. Sanırım beklediğim gerçeği de bir kuş olup yeşermek isteyen dalıma kondu.”

“İzin verirseniz bir tahminde bulunabilir miyim? Yani beklediğiniz kişiyle ilişkiniz hakkında. Şaşırdığınıza göre bu ne hadsizlik diyorsunuz ya da bu sohbet nereye gidiyor? Sizi dinlerken fark ettim. Kurduğunuz cümlelere ve çantanızdaki kitaba bakılırsa bolca okuyoruz.”

“Hayır, aslında evet şaşırdım tabii ama devam edin de istiyorum, lütfen. Ve evet kendimce okurum.”

“Buraya geldiğinizi, öylesine bir mesajda yazdınız ya da ortak bir grubunuz olmalı, orada. Belki de ayaküstü söylediniz gidiyorum diye. O an göz göze geldiniz ama söylerken umarsız ve mimiksizdiniz. Adam karşınızdaydı ve gözlerinize baktı. Yüzünüzün her kıvrımında bir çelişkiye düştü. Siz de gayet iyi biliyordunuz kabuklarınızın altında saklandığınızı ama bilmeceyi bir şekilde çözsün istediniz. Böylece ilgisiz durdunuz, söylediniz ve yürüdünüz. Durmadınız da bir daha. Arkanızdan baktığını biliyor ve geleceğinden emindiniz. Ya da telefonda konuştunuz. Bir şeyler bahanenizdi telefonda görüşmek için. İş olabilir, atlanılan bir evrak ya da.

Belki de o aramıştı ve söyleyeceklerinden sonra araya girip molaya çıkacağım dediniz. Ve talebinizi cebinize saklayıp sessiz kaldınız. Şimdi de onun bir şeyleri düşünüp buraya bir bahane ile gelmesini bekliyorsunuz.”

“Hem yağmur yağması hem de güneşin arada görünmesi ne ilginç değil mi? Arkanıza dönüp bakarsanız daha net görebilirsiniz. Sonbahar sanki yeryüzüne iniyor gibi. Bir de haklı yanlarınız var bu arada.”

“Aaa evet, arkamdan vuruyormuş güneş. Sonbaharı ben de hep sevmişimdir. Hüzün anlamında değil ama. Bir istirahat gibi geliyor bana. Doğa, bana bir müsade diyor sanki. Ve sanırım bir de umut yani seneye görüşürüz diyor her yaprak dökümü.”

“Yine farklı düşünüyorsunuz, hayır iyi manada söylüyorum, beğendim açıkçası bakış açınızı. Az önce söylediklerinizi düşünüyorum da. Martılar veya kuşlar belki doğa adı her neyse işte bizim gibi bilmeceler yok onda. Aslına bakarsanız, ki eminim fark etmişsinizdir. Parmağıma doladığım saçım, durmadan baktığım telefonum, arada kapıya doğru göz atışım, evet hepsi birini beklemenin sonucu. Yüzünüze yayılan tebessüme bakılırsa siz de şu an daha mutlusunuz. Bilmeceyi siz fark ettiniz ama çözmesi gereken başkasıydı.”

“Sanırım deneyim diyebiliriz buna. Ağarmış saçlarımın, titreyen ellerimin ve yavaşlayan bedenimin bir hediyesi. Ve bana kalırsa bilmeceniz bundan öte aslında. Sanırım beklediğiniz biriyle ilgili bir karar eşiğindesiniz. Çok gençsiniz ve yanlış karar vermekten de korkuyorsunuz. Ama bir sapağa geldiniz ve önünüzde iki yol uzuyor. Gördünüz mü deminden beri ben konuşurken yani sohbetimizin başından itibaren bazen kapıya bazen denize arada caddeye kimi zaman kuşlara baktınız ama şimdi tüm dikkatiniz bende. Saçınızı da çekiştirmiyorsunuz. Çenesiz bir ihtiyarı ciddiye almaya başladınız.”

“Estağfurullah, baştan beri merakla dinledim. Sohbete başlamanız da hoşuma gitmedi değil. Yalnızlığım daha doğrusu demin dediğiniz o sapağın başındaki ben bir nebze de olsa soluk aldı. Ama ne bileyim söylediklerimi kabul eder gibi yapıp beni çözmeyi daha bir üste taşıyınca daha dikkatli dinlemem gerekiyor diye düşünmeye başladım da değil hani. Lütfen devam edin siz. Gözünüzün içi parlıyor, sanırım anlayışla karşıladınız beni.”

“Rahat olun, bu yaştan sonra alınamıyorum. O elimizden alınalı çok oldu. Hem zamanım da yok. Ayrıca siz de ilk ana göre daha rahatlamış görünüyorsunuz. Telefonu elinizden bıraktınız. Saçınızla oynamaktan da vazgeçtiniz. Gözlerinizi bir merak büründü, o merakı da anlayabiliyorum. Cevap için biraz beklemeli.”

“Nasıl isterseniz, meraklı gözlerle dinliyorum sizi. Yağmur durana kadar buradayım.”

“Çok tatlısınız. Buraya gelme sebebinizi oturup düşünecektiniz. Bu ilişkiyi nereye kadar sırtınızda taşıyabileceğinizi kestiremiyordunuz. Yoruldunuz belki. Durduğunuz sapak çok keskin. Dönerseniz biliyorsunuz ki devam edemez bu ilişki. Öte yandan koşup gelmesini bekleyen bir yanınız da var. Telefon ondan elinizdeydi sürekli. Yağmura, caddeye ve kuşlara dalmanız ise tam da sapağa adım atma anınızdı. Bir gün, üç gün beş ay veya beş yıl sürenin uzunluğunu bir ederi yok, yaşadığınızın yoğunluğu omuzlarınıza bastırdığından bu noktadasınız. Biliyor musunuz beklediğiniz kişi de sizinle aynı şeyleri yaşıyor olabilir. Böyle de düşünmelisiniz. Ne diyorlar ona empati. Hem hal olmak da denebilir belki.”

“Öyle bakmayın ne olur? Farkındayım saçımı parmağıma doladığımın. Ne yaşandığınızın bazen önemi olmuyor biliyorsunuz. Ten uymuyor, kafa tutmuyor. Sevgi böyle durumlarda barınamayıp bir kuş gibi uçup gidiyor. Ama haklı olabilirsiniz. O da yorulmuş olabilir. Onun da sırtında ben kambur olmuş olabilirim. İyi geldiniz gerçekten bana. Sapağı döndüm sanırım. Sohbet için teşekkür ediyorum. Hayır hayır telefona baktığıma takılmayın. Bu defa işten mesaj geldi. Gerçekten iyi geldiniz. Yağmur da dindi sayılır. Sapaktan da ilerlemem gerekiyor artık. Hem belki yine bir sonbaharda ve burada… Kim bilir. Karşılaşırız. Şimdilik çıkmam gerekiyor. Yeniden çok teşekkür ediyorum. Size iyi günler dilerim.”

“Beyefendi iyi misiniz? Bir isteğiniz var mı, su getirmemi ister misiniz mesela? Bir süredir boş masaya bakıp kendi kendinize… Kusura bakmayın iyi misiniz diye sormak istedim.”

“Teşekkür ediyorum, iyiyim. Su da istemiyorum. Masadakiler de kalsın. Kahveyi soğuk seviyorum. Bakmayın öyle, iyiyim iyiyim teşekkür ederim, şimdilik bir isteğim de yok belki susmak dışında.”