Öykü

Öykü

Öykü: Sabah uykusu, yağmur ve tütün | Minel Sude Öztürk

                                                    “Gittin, şimdi bir mevsim değil koca bir hayat girdi aramıza.                                                       Biliyorum ne sen dönebilirsin artık ne de ben ...

Öykü

Öykü: Satıyorum. Satıyorum. Sat-tım.| Samet Karabulut

“İlk duyduğum ses buydu. Balat’ın dar sokaklarındaydım. Sesi duyduğum dükkânın kapısından kafamı uzattım. Baktım içeride bir mezat. Sessizce içeri girip ...

Öykü

Öykü: Hadi Uyan | Necla Akdeniz

        Elini yumruk yapıp ağzına soktu. Diş izlerine gömüldü çığlığı. Dışarı koştu. Denize ulaşmalı, suya anlatmalıydı gördüğü kara düşü. ...

Öykü

Öykü: Kılıç gibi kış | Samih Güven

Kar öylesine hâkim bir edayla yağıyor ki yeniden ve yeniden beyaza boyuyor şehri. Kendi içine, bir suskunluğa hapsediyor her şeyi. ...

Öykü

Öykü: Yıldızlı hayır | Buse Çetiner Üzer

Bugün yeni bir şey öğrendim; tedirgin olmak.  Şimdi  cümle içinde kullanayım : “Çok tedirginim çünkü bana soru soracaklar. ” Oldu ...

Öykü

Öykü: Yandım… | Simge Yıldırım Yurga

Havada kesif bir yanık kokusu var. Bu koku hiç azalmıyor; üstüme, başıma, derime siniyor. İlk odadaki, yeni gelmiş. Saçları ve ...

Öykü

Öykü: Kayıp | Aysel Koraltürk Kayhan

“Ne mutlu martılara,ne güzel özgürce uçuyorlar. Gri, beyaz kanatlarıyla isterse uçar, istemezse konar düzlüğe. Maviliklerde salınmak müthiş bir şey. Nasıl ...

Öykü

Öykü: Fısıldaşmalar | Hatice Göz

Ağlamaklı, ağladı ağlayacaklı bir ses tonuydu daha yarım saat önce telefonun ucunda. Şimdi burada. Betül. Üniversite yıllarından arkadaşız abisi Mehmet’le. ...

Öykü

Öykü: Atölyesiz kaldım | Ayşen Göreleli

Bomboş bir çölde yönümü şaşırmış gibiydim. Annemi kaybettiğimden beri böyle olmuştum. Kimim kimsem yoktu. Bundan sonra nasıl yaşayacaktım? Havası kaçmış ...

Öykü

Öykü: Mutluluk Pozu | Nilüfer Polat

“Hazır mısın?”“Hazırım.”Telefon, sehpanın kenarına dayanmış ve ekran parlaklığı sonuna kadar açıktı. Elif başını Murat’ın omzuna yaslamış, gülümsemesi yüzüne tam oturmamıştı ...

Öykü

Öykü: Otobüs geçerken | İsmail Güney Yılmaz

Yaz. Babam, güneş daha asfaltı ısıtmadan açar tezgâhını. Karpuzları alta, kavunları üste dizer. “Kavun yer değiştirirse çürür” diyor. Öteki karpuzculardan ...

Öykü

Öykü: Akşam | Ümit Barış Bozdağlı

Rengi şimdiden solmuş. Yüzündeki eski ışık yok. Soluk, sarı. Dün sabah bile böyle değildi. Bir anda. Nasıl olur? Nasıl değişir ...