Yılın şiirsel kısa filmi “Buraya Bakın” 23.05.2026’da gala gösterisini yaptı. Eserde büyük dramatik kırılmalar yerine küçük insani hâlleri izliyoruz. Tema birbiri ardına gelen mekanik sahnelerle ya da düz bir anlatının konforlu anlatımı ile değil şiirsel ve içe dönük bir yapıda işlenmiş. Karakterler bazen gerçek kişilerden çok, hayatın farklı evrelerini bize yansıtıyor.  

Dikkatsiz bir yaklaşımla klasik sade sıradan bir hikâye anlatılıyor gibi bir düşünceye kapılsak da izledikçe karakterlerin birbirleriyle ilişkilerini, söylediklerinden çok söylemediklerinden çıkarıyoruz. Oyuncuların beden dilini, duraksamalarını yorumlayarak ne hissettiklerini anlıyoruz. Film seyirci olarak bize bir şeyler dayatmıyor, yönlendirilmiyoruz daha çok kendimizi lineer olmayan bir zamanda boşluk içinde hissediyoruz. 

Eserde yoğun hissedilen bir tema da “Geç kalmışlık” duygusu. Karakterler olup biteni anlamakta hatta yaşamakta gecikmiş insanlar. Bu nedenle sürekli bir eksiklik/ yokluk hissi duyumsuyoruz. “Yalnızlık” teması ise sadece fiziksel bir durum değil; insanın geçmişiyle, pişmanlıklarıyla ve kaçırdığı ihtimallerle baş başa kalmasını simgeliyor.

Bir başka başarılı nokta da kuvvetli doğa görüntülerinin işlenmiş olması.  Karakterlerin iç dünyası orman yolları, kıyılar, eski evler, yağmur sonrası dingin yollar, boş salıncak, sade döşenmiş mekanlar, kasabanın insanlarıyla   bize ulaşıyor. Ustaca kullanılan iç mekan ile dış mekan arasındaki zıtlıklar duygusal bir gerilim yaratılmasına hizmet ediyor.

Eserin sonuna doğru gerçekleşen oyuncak dağıtma sahnesi, ilk bakışta bir jest gibi görünse de  aslında yaşlı adam oyuncakları diğer çocukların kullanımına açıyor. Bu da bir anlamda onun geçmişi ile barıştığını vurguluyor. Bu barışma ile birlikte yıllardır yaşlı adamın içinde biriken yükün artık dönüşmeye başladığını anlıyoruz. Karakter geçmişiyle barışırken, unutmayı ya da görmezden gelmeyi seçmiyor tersine deneyimlerini paylaşarak dolaşıma açıyor. Böylece kayıp, sabit bir eksiklik olarak kalmak yerine hareket eden, yer değiştiren bir enerjiye dönüşüyor.

Filmin asıl vurucu etkisi her şeyi açıklamamasından kaynaklanıyor. İzleyici olarak seyrederken sarsılmıyoruz olayların içine yerleşiyoruz ve sessizce yaşananların kabullenilişini hissediyoruz. Bazı olaylar sonucu yaşanabileceğini tahmin ettiğimiz/ bildiğimiz duyguları zihnimizde biz tamamlıyoruz.

Özellikle finaldeki sessizlik ve doğa görüntüleri, yapıtı biyografik bireysel bir hikâyeden çıkarıp daha zamansız ve evrensel bir anlatıya dönüştürüyor.