Bir eseri “başyapıt” yapan şey nedir? Nesiller boyu okunması mı? Zor anlaşılması mı? Yoksa çağdaşlarından farklı konumlanması mı? Bir metnin nasıl kurgulandığını anlamak ve açıklamak metnin kendisini anlamaya yeter mi?

Modern edebiyatın öncülerinden, 20. yüzyılın en muzır dil cambazlarından Gertrude Stein burada yalnızca edebiyatı ve yazma edimini tartışmıyor. Yazı nasıl işlev görür, tekrar nasıl anlam üretir ve “başyapıt” neden böylesi kaygan bir zeminde varlık gösterir, tek tek gözler önüne seriyor. Gücünü açıklanabilir olmasından değil biçiminden alan bu metinlerde, dil saydam bir enstrüman olmaktan uzaklaşarak başlı başına bir deneyim alanına dönüşüyor.