I. Bölüm: Zamanın Tozu ve Meşe Mazısı.

İnsan elinin yarattığı en büyük aldatmaca, zamanın kendisini taklit etmektir.

Yaman, Urla’nın o eski, nemli zeytinyağı deposunun tavanından sızan yağmur damlalarının tahta zeminde çıkardığı ritmik tıkırtıyı dinlerken bunu düşünüyordu. Saate bakmasına gerek yoktu; gece yarısını çoktan geçmişti. Bedenindeki yorgunluk, parmak uçlarındaki sızıyla yarışıyordu. Günlerdir uyumamıştı. Gözlerinin altındaki morluklar, masanın üzerindeki soluk sarı ışıkta derin birer kuyu gibi görünüyordu. Ancak duramazdı. Durduğu an, kız kardeşi Pelin’in nefesinin kesileceğini biliyordu.

Masanın üzerinde, her biri özenle tasarlanmış birer işkence aletini andıran restorasyon aletleri duruyordu: Deve tüyünden fırçalar, neşterler, 15. yüzyıl Floransa’sına ait dokuma kalıpları ve kurutulmuş bitki kökleri. Ama hepsinden önemlisi, Yaman’ın bizzat meşe ağaçlarının urlarından topladığı, havanda döverek toz haline getirdiği meşe mazısıydı.

“Leonardo,” diye fısıldadı Yaman, sesi boş depoda yankılanırken. “Sen bu kâğıda hayat verirken arkanda bir can pazarının kurulacağını tahmin etmiş miydin?”

Her şey iki hafta önce başlamıştı. Yaman, İzmir’deki restorasyon atölyesinde asırlık el yazmalarını hayata döndüren, devlet müze müdürlüklerinin bile başı sıkışınca kapısını çaldığı dahi bir uzmandı. O, kâğıdın dilinden anlardı. Bir kâğıdın kokusundan hangi yüzyılda, hangi nehrin suyuyla dokunduğunu söyleyebilirdi. İşte bu dehası, onun felaketi olmuştu. Uluslararası tarihi eser kaçakçılığı şebekesinin lideri olan ve kendine “Koleksiyoncu” diyen o gölge adam, Paris’teki bir özel sergiden çalınan Leonardo da Vinci’nin orijinal mekanik kuş taslaklarını Yaman’ın önüne koymuştu.

Şebekenin isteği basitti ama insan aklını zorlayacak cinstendi: Yaman, bu el yazmasının öyle bir kopyasını yapmalıydı ki, orijinali milyarder bir alıcının mahzenine giderken, sahtesi müzedeki vitrine geri koyulduğunda hiçbir laboratuvar testinden kalmamalıydı. Pelin’in hayatı, bu kâğıdın kusursuzluğuna bağlıydı.

Yaman, elindeki hassas cımbızla keten liflerini tek tek ayırdı. Orijinal kâğıt, 1480’lerin İtalya’sında, pamuk ve keten paçavralarının su değirmenlerinde dövülmesiyle üretilmişti. Yaman da aynı yöntemi izlemiş, Urla’daki atölyesinde günlerce o lifleri saf suyla yoğurmuştu. Kâğıdın dokusu tamamdı. Sıra en tehlikeli aşamaya, mürekkebe gelmişti.

“Meşe mazısı, demir sülfat ve Arap zamkı…” diye mırıldandı. Formülü ezbere biliyordu. Rönesans döneminin o karakteristik kahverengi-siyah mürekkebini elde etmek için kimyasal dengenin kusursuz olması gerekiyordu. Eğer demir sülfatı bir miligram fazla kaçırırsa, mürekkep kâğıdı yıllar içinde asitle yakıp delerdi. Karbon testi yapacak olan uzmanlar, o asit oranına bakacaklardı. Yaman, karışımı hazırladı. Dolma kaleminin ucunu mürekkebe batırırken ellerinin titremesini engellemek için derin bir nefes aldı.

Önünde, Da Vinci’nin o ünlü “ters el yazısı” tekniğiyle yazılmış notları duruyordu. Da Vinci solak olduğu ve mürekkebi dağıtmak istemediği için metinlerini sağdan sola, ancak bir aynadan bakıldığında okunabilecek şekilde yazardı. Yaman, aylarca bu tekniği çalışmıştı. Aynayı masanın karşısına koydu. Gözlerini orijinal taslaktaki çizgilere dikti. Da Vinci’nin zihnindeki o mekanik kuşun kanat hatlarını, dişli çarkların birleşme noktalarını milim milim kendi kâğıdına aktarmaya başladı.

O an, depoda sadece dışarıdaki fırtınanın uğultusu ve kalemin kâğıt üzerinde çıkardığı o ince, tırmalayıcı ses vardı. Zaman eriyor, Yaman çizdikçe kâğıt canlanıyordu. Çizdiği her bir çizgi, kız kardeşini o karanlık kafesten bir adım daha dışarı çıkaracaktı. Kanadın üst kıvrımını bitirdiğinde, şakağından süzülen bir ter damlası masanın kenarına düştü.

Saat üçü çeyrek geçe, deponun kapısının önünde bir motor sesi duyuldu. Çamurlu lastiklerin taş yolda çıkardığı o tok ses, Yaman’ın kalbini ağzına getirdi.

Geldiler, diye düşündü. Takas vakti gelmişti.

II. Bölüm: Av ve Avcı.

Deponun ağır, paslı demir kapısı zincirlerinden boşanır gibi bir gürültüyle açıldı. İçeriye Urla’nın o sert, tuzlu deniz rüzgârı ve yağmur damlaları hücum etti. Rüzgârla birlikte üç gölge belirdi kapıda. En öndeki adam, siyah trençkotunun yakasını kaldırmış, yüzünün yarısını karanlıkta bırakmıştı. Bu, Koleksiyoncu’nun en güvendiği, acımasızlığıyla nam salmış sağ kolu Erdem’di.

Erdem, çamurlu postallarıyla deponun ahşap zeminini döve döve masaya doğru yürüdü. Arkasındaki iki adam kapıda bekliyor, elleri ceketlerinin iç cebindeki silahlara yakın duruyordu.

“Yaman Bey,” dedi Erdem, sesinde en ufak bir insani duygu kırıntısı yoktu. “Fırtına dışarıda dünyayı yıkıyor ama sen burada adeta bir ibadethanedeymiş gibi sakinsin. İş bitti mi?”

Yaman, yerinden kalkmadı. Elindeki kalemi masanın kenarına bıraktı ve arkasına yaslandı. Masanın sağ tarafında Da Vinci’nin orijinal eseri, sol tarafında ise henüz mürekkebi yeni kurumuş olan o kusursuz kopya duruyordu. İki kâğıt da birbirinin ikizi gibiydi. Üzerlerindeki lekeler, zamanın bıraktığı sarılıklar, hatta kâğıdın kenarındaki yırtıklar bile birebir aynıydı.

“Bitti,” dedi Yaman, sesini dik tutmaya çalışarak. “Hangisinin gerçek olduğunu anlamak için Paris’teki müze heyetini buraya getirmen gerekir. Şimdi sözünüzü tutun. Pelin nerede?”

Erdem masaya iyice yaklaştı. Cebinden çıkardığı ince, beyaz bir eldiveni eline geçirdi. Eğilip iki kâğıdı da dikkatle inceledi. Cebinden küçük bir büyüteç çıkarıp mürekkebin kâğıda tutunma açılarına baktı. Yüzünde, bir sanat eleştirmeninin hayranlığıyla bir katilin soğukluğu birleşmişti.

“Gerçekten bir dehasın,” diye fısıldadı Erdem. “Koleksiyoncu senin için ‘O bir taklitçi değil, geçmişin ruhunu çalan bir hırsız’ demişti. Haklıymış.” Büyüteci cebine koydu ve arkasındaki adamlara döndü. “Kız arabada. Getirin.”

Yaman’ın içindeki o buz dağının biraz olsun eridiğini hissetti o an. Ancak her şeyin bu kadar kolay bitmeyeceğini bilecek kadar Harlan Coben romanı okumuş, hayatın karanlık yüzünü görmüştü. Bir şeyler yanlıştı. Erdem’in gözlerindeki o sinsi pırıltı geçmemişti.

Kapıdaki adamlardan biri dışarı çıkıp birkaç saniye sonra yanında saçı başı dağılmış, korkudan titreyen Pelin’le içeri girdi. Pelin, ağabeyini gördüğü an “Yaman!” diye hıçkırdı ama adamın eli genç kızın kolunu bir kelepçe gibi sıkıyordu.

“Bırakın onu,” dedi Yaman, ayağa kalkarak.

“Önce malı alalım,” dedi Erdem. Masanın üzerindeki orijinal Da Vinci taslağını ve Yaman’ın yaptığı kopyayı su geçirmez özel bir çantaya yerleştirmeye başladı. Tam o sırada, Erdem’in kulaklığına takılı olan telsizden boğuk, panik dolu bir ses yükseldi. Deponun sessizliğinde telsizden gelen ses net bir şekilde duyuluyordu:

“Erdem! İptal, hemen çıkın oradan! Liman yolunda Sahil Güvenlik ve polis hareketliliği var. Çocuk bizi polise ihbar etmiş, tuzaktayız!”

Depodaki hava bir anda barut fıçısına döndü. Erdem, gözlerini çantadan kaldırıp Yaman’a diktiğinde, o gözlerdeki hayranlığın yerini saf bir nefret almıştı. Silahını kılıfından çekmesiyle Yaman’ın masanın üzerindeki ağır pirinç hokkalığı kavraması aynı saniyede gerçekleşti.

Yaman, hayatı boyunca hiç kavga etmemişti ama yaratıcılık, bir insanın köşeye sıkıştığında etrafındaki nesneleri birer silaha dönüştürebilme yeteneğiydi. Pirinç hokkalığı, içindeki yoğun meşe mazısı mürekkebiyle birlikte Erdem’in tam yüzünün ortasına fırlattı.

III. Bölüm: Fırtınada Kaçış.

ÇAAAT!

Pirinç hokkalık Erdem’in burun kemiğinde patlarken, simsiyah mürekkep adamın yüzünü, gözlerini ve trençkotunu kapladı. Erdem acı içinde geriye doğru sendeleyip körlemesine ateş açtı. GÜMM! Kurşun, Yaman’ın başının birkaç santim üzerinden geçip arkadaki asırlık ahşap dolaba saplandı.

“Pelin, koş!” diye bağırdı Yaman.

Yaman, masanın üzerinden atlayıp Pelin’i tutan adamın üzerine doğru çullandı. Adam, beklemediği bu darbeyle dengesini kaybedip yere düşerken, Yaman Pelin’in elini yakaladı. Deponun arkasındaki eski, ahşap yük penceresine doğru koştular. Arkalarındaki üçüncü adam da ateş etmeye başlamıştı. Deponun içinde yankılanan silah sesleri fırtınanın uğultusunu bastırıyordu.

Yaman, pencerenin çürümüş ahşap pervazını tekmesiyle aşağı indirdi. “Atla Pelin!”

Genç kız kendini deponun arkasındaki balçık kaplı, zifiri karanlık zeytinliğe bıraktı. Yaman da hemen arkasından atladı. Yere düştüklerinde yağmur yüzlerini dövmeye başladı. Çamurun içinde, nefes nefese koşuyorlardı. Arkalarından gelen fener ışıkları, zeytin ağaçlarının dalları arasında çılgınca dönüyordu.

“Durmayın! Vurun şunları!” diye kükrüyordu Erdem arkadan. Mürekkep gözlerini yaktığı için sesi her zamankinden daha vahşi geliyordu.

Yaman ve Pelin, zeytin ağaçlarının arasından geçerek sahile doğru koştular. Bu bölge, eski endüstriyel limanların ve terk edilmiş tersanelerin olduğu kör bir noktaydı. Yaman’ın planı, bir kilometre ötedeki eski iskelede bağlı olan sürat teknesine ulaşmaktı. Ancak yağmur toprağı tamamen balçığa dönüştürmüştü ve Pelin’in gücü tükenmek üzereydi.

“Yaman, ben… daha fazla koşamayacağım,” dedi Pelin, ayakları çamura batarken.

Yaman, kız kardeşini omuzlarından tuttu. “Az kaldı abicim, bak, limanın ışıkları görünüyor. O tekneye bindiğimizde her şey bitecek. Güven bana.”

Arkasındaki ayak sesleri iyice yaklaşmıştı. Adamlar zeytinliğin sınırına gelmişti. Fener ışıkları Yaman ve Pelin’in sırtında geziniyordu. Tam o sırada zeytinlik bitti ve karşılarına dik, kayalık falezler çıktı. Aşağıda, fırtınanın kudretle dövdüğü simsiyah deniz duruyordu. İskelenin ucu görünüyordu ama oraya ulaşmak için falezlerin kenarındaki dar patikayı geçmek zorundaydılar.

Erdem ve adamları patikanın girişini kapattı. Kaçacak yer kalmamıştı. Arkalarında acımasız katiller, önlerinde ise metrelerce yükseklikten dalgaların patladığı kayalık bir uçurum vardı.

Erdem, yüzündeki mürekkebi koluyla silmiş, gözleri kan çanağı gibi Yaman’a bakıyordu. Elindeki silahı Yaman’ın göğsüne doğrulttu. “O kâğıtları o çantaya koyup beni alt edebileceğini mi sandın restorasyoncu? Buraya kadarmış. Şimdi o çantayı bana ver, yoksa kardeşinin gözünün önünde seni buraya gömerim.”

Yaman, fırtınanın ortasında dururken ceketinin iç cebine elini attı. Erdem, onun silah çıkaracağını sanarak tetikte bekledi. Ancak Yaman’ın elinde silah değil, küçük, siyah bir elektronik cihaz vardı: Sahil güvenlik ekiplerinin kullandığı türden, yüksek frekanslı bir askeri sinyal vericisi.

Yaman gülümsedi. O soluk ışıkta, yüzündeki o yorgun ama mağrur ifade Erdem’i bir anlığına durdurdu.

“Ben sadece kâğıtları kopyalamam Erdem,” dedi Yaman, sesi fırtınanın içinde yankılandı. “Ben adımları da kopyalarım. Polisi benim ihbar ettiğimi sanıyorsun değil mi? Yanılıyorsun. Polisi, sizin şebekenizin içindeki rakip grup ihbar etti. Ben sadece… zamanlamayı ayarladım.”

Yaman, elindeki cihazın kırmızı düğmesine bastı.

Saniyeler içinde, falezlerin tam altındaki zifiri karanlığın içinden, fırtınaya meydan okuyan devasa bir Sahil Güvenlik hücum botunun projektörleri patladı. Bin mumluk kör edici beyaz ışık, falezin üzerini gündüz gibi aydınlattı. Erdem ve adamları ışığın şiddetiyle gözlerini kapatıp geriye doğru sendelediler.

Aynı anda telsizlerden ve megafonlardan bir ses yükseldi: “Kımıldamayın! Polis! Silahlarınızı bırakın!”

Yaman, Erdem’in o şaşkınlık anından yararlanarak Pelin’in elini sıkıca kavradı. “Şimdi Pelin!” dedi ve kız kardeşiyle birlikte, fırtınanın köpürttüğü o simsiyah denize, özgürlüğe doğru bıraktılar kendilerini.

Sular üzerlerine kapandığında, Yaman içindeki tüm korkunun deniz suyuyla birlikte akıp gittiğini hissetti. Su yüzüne çıktıklarında, Sahil Güvenlik botunun dalgıçları onları çoktan bota çekiyordu. Yukarıdaki kayalıklarda ise Erdem ve adamlarının kelepçelenerek yere yatırıldığını gördü.

Bota çıktıklarında, Yaman ceketinin içindeki su geçirmez kılıfı çıkardı. İçindeki kâğıt, Da Vinci’nin eseri değildi. Yaman, kâğıdın görünmeyen lif katmanlarına mikroskobik harflerle, Koleksiyoncu’nun tüm Avrupa genelindeki yasa dışı hesap numaralarını, sevkiyat limanlarını ve isim listesini işlemişti. Şebekeyi kökten yok edecek asıl “yaratıcı başyapıt” polisin elindeydi artık.

Yaman, Pelin’e sarılırken Urla dağlarının arkasından sızan sabahın ilk soluk ışıklarına baktı. Yaratıcılık, sadece fırçayla kâğıt üzerine çizilen bir şey değildi; insanın kendi kaderini, en karanlık gecede bile yeniden yazabilme gücüydü.