Tuba Ayşe Özgür, son kitabı “Kedi Uykusu”nda, zihinsel kopuşlar yaşayan romanın ana karakteri Nejat’ı, kedilerin REM uykusuna geçişiyle özdeşleştirerek, ailesel hesaplaşmaların içinde kendi varoluş çabasını büyülü gerçekçi bir dille anlatıyor.
“On beş saat… Bir kedi, gün içerisinde on beş sat uyuyarak yaşar ve insan uykusuna benzer yanlar gösterirmiş. REM uykusuna geçişi kolayca sağlar; bilinç bağını keser, duygusal bağıyla uykuya dalarmış. Kedi, gün içinde anılarına ne yazıldıysa ve ne yaşadıysa rüyasında onu görürmüş. Sanırım ben de o uykunun içine düştüm. Ne zaman uyanırım bilmiyorum. On beş saat vaktim var…” Bu cümlelerle başlıyor Tuba Ayşe Özgür’ün kısa süre önce Eyobi Yayınları’ndan çıkan “Kedi Uykusu” romanı. Kedilerin uykusunu metaforik bir dönüşümle Nejat karakterinin on beş yılına mâl ederek, Nejat’ın bu on beş yılda yaşadıklarını, bölük pörçük parçalar, “flashback”lerle ve Tuba Ayşe Özgür’ün uzmanlık alanına giren büyülü gerçekçi bir dille anlatan “Kedi Uykusu”, kimlik, bellek, varoluş üçgeni arasında insanın kendini bulma hikâyesini ele alan bir roman.
Hatırlamakla unutmayı birbirinden ayıran o ince çizgi üzerinden ilerleyen “Kedi Uykusu”nun ana karakteri Nejat, nerede olduğunu bilmediği bir yerde perperişan hâlde uyanır. Bir buhranın ardından hayata dönmüş gibiyken kendini toparladığında bir gazete kupüründe babasının ölüm haberinin ilanını okur. Apar topar memleketine gitmek için yola koyulur ve hızlı bir yolculuğun ardından çiftliğe varır. Tüm tanıdıkları cenaze evindedir ancak Nejat çiftlikten adımını atar atmaz, zihni onu hayatının ta en başına götürür. Ketum babası, hiç tanımadığı annesi, Sovyetlerden kaçan ana kız, Nejat’ın örtük zihni arasından kendini göstermeye başlar. Nejat farkında olmadan tam on beş yıllık bir REM uykusuna dalar. Bütün yaşananlar, hesaplaşmalar, gerçekler yalanlar kendini bu yolculukta ele verir. Uykudan uyanan Nejat, artık rüyasında ona, “Önce kendini bul,” diyen kişiyi dinleyecektir…
Tuba Aşye Özgür, gündelik hayatın gerçekliği içinde beliren düşsel unsurlarla ördüğü “Kedi Uykusu”nda, Nejat’ın zihinsel kontrolsüzlüğünü kitabın bir başka ana karakteri hâline getirerek bunun üzerinden yürüyen bir olay örgüsü kuruyor. Sadece etken değil, aradaki kopuşlarla edilgen bir karakter olarak da romanın gidişatı belirleyen Nejat, kendi varoluşsal sorunlarını su yüzüne çıkarmaya çalışırken, okuru da ister istemez peşinden sürüklüyor ve bütün bir ailenin karanlıkta kalan kısımlarını uykuyla uyanıklık arasında geçen bu zaman diliminde aydınlığa kavuşturarak kendi içsel macerasını da noktalamış oluyor.
