Masthead header

Çocuklar yeryüzünde güzel! | Mehmet Özçataloğlu

FavoriteLoadingOkuma listeme ekle

mehmet-ozcataogluGökyüzündeki çocuklara…

Kışın henüz yaşanmadığı bir kentten yazıyorum bu satırları. Yağmurlarımız yağmadı hâlâ. Kar zaten düşmez buralara. Sarı yapraklar duruyor kaldırımlarda ve yol kenarlarında. Zihinlerde canlanan yeni yıl manzaralarına uygun olmayan görüntülere bakıyoruz. Güneş de olabildiğince parlamakta.

Tabi bunlar fiziksel olarak görünenler. Asıl kışı içimizde yaşıyoruz bir süredir. Ve insanın içinde yaşadığı kış, dışında yaşadığına benzemiyor hiç. Dışarıdaki kış ne denli üşütürse içerdeki kış o denli yakıyor.

Yakıyor çünkü ölümün hiç yakışmadığı bedenlere konduğunu izliyoruz. Küçücük vücutlarda yaşam bulması yakıyor, kahrediyor. Tam da yeni bir yılın arifesinde yeni umutlarla yeni başlangıçlara yol almanın, yelken açmanın planlarını yaparken. Güneş, takvimlere inat hâlâ bu denli güzel parlarken… Yerde yatan küçücük beden, bedenler…

2015 çocukların yılı olsun diyerek başlamıştık. Ama olmadı, olduramadık. Şimdi yeni umutların gerçekleşmesini düşlerken yeni kitaplardan söz edelim. Hâlâ yaşatabildiğimiz çocuklarımıza yeni kapılar açalım. Yüzlerini bir nebze olsun güldürebilmek adına. Geleceğimize umutla bakabilmek adına.

Gökyüzündeki çocuklara adadığım bu yazımda gökyüzüne aşık bir yazarın kitabından söz edelim. Göknur Birincioğlu’nun Can Çocuk etiketiyle yayımlanan “Mayalı Yamalı Bir Hikâye”sinden. Acılarımıza, kederlerimize yama vurulur mu, yitirdiğimiz çocukların boşluğu yama ile kapanır mı? Sanmam!

Fakat Maya; oldu olası severmiş yamaları. Sökükleri dikmeyi, eskiyen kıyafetlerine yama yapmayı iyi bilirmiş. Kırılan fincanları hemen çöpe atan insanlardan hoşlanmazmış. Onları kırıldıkları yerden yapıştırır, kırılmadan önceki hallerinden daha çok sever, ortaya sanat eseri çıkmışçasına fotoğraflarını çeker ve saklarmış. “Yamalar, izleri kalsa da söküğü onarır, boşluğu doldurur ve var oldukları yeni renklendirmezler miydi? diye düşünüyor Maya. Doğru da düşünüyor aslında fakat her boşluğu da yamayla dolduramıyoruz işte.

mayali-yamali-bir-hikayeGökkuşağını göklerde değil yeryüzünde yaşasın çocuklar. Gökkuşağı renklerinde bir yaşam sunalım onlara. Çünkü buna hakları var! Yine kitaptan aktarayım; “Mitolojiye göre, Yunan Tanrılarının kraliçesi olan Hera, yeryüzüyle haberleşmek istediğinde, haberci İris’e yedi renkli bir elbise giydirirmiş, yeryüzünde yaşayanlar da Hera’nın kendileriyle haberleşmek istediklerini ancak gökkuşağı çıktığında anlarlarmış.”

Kahramanımız Maya bir tren istasyonunda karşılaştığı ve gökkuşağının renklerini sadece kalbiyle görebilen başka bir Maya için yazıyor bu hikâyeyi. Alıp gökyüzüne çıkarıyor okurunu. Güneş, yıldızlar, bulutlar, kuşlar… Kafamızı kaldırıp yukarıya baktığımızda görebildiğimiz her şey ve hatta daha fazlası var bu kitapta. Çocuklar, yeryüzünde olan bitenin farkına vardıklarında “keşke” daima gökyüzünde olabilseydik diyebilirler bu kitabı okuyup hafızalarının bir köşesine yerleştirdikten sonra.

Yine de keşke demeyelim, dedirtmeyelim. Olması gerektiği gibi olacaktır her şey evet, fakat yine de dilediğimiz gibi olması için mücadele edelim.

Satır aralarında ilginç bilgiler de sunuyor yazar çocuklara. Onlardan biri de keçiboynuzu tohumu ile ilgili olanlar. Bu durumu daha önce ben de bilmiyordum ve kitaptan bunları okuyunca açıkçası çok şaşırdım. Yeryüzünde ağırlığı değişmeyen tek tohummuş keçiboynuzunun çekirdekleri (0,2 gr.) Ve eskiden elmas ya da altını tartarken bu tohumları kullanırlarmış eşdeğer oldukları için!

Bir başka ilginç nokta da yazarın sözcük oyunları. Belki de hiç kimsenin dikkatini çekmeyen ayrıntıları yakalayarak gün içerisinde kullandığımız sözcüklerin köklerini ve isimlerinin ilginç noktalarını göz önüne seriyor. Filozof bir salyangoz ve içinde orman taşıyan bir çınar ağacı da bu hikâyede eşlik ediyor Maya’ya.

Yeryüzü gri, yeryüzü karanlık… 2015’in bu son yazısında daha neşeli şeyler yazmak isterdim. Fakat bana düşen umut yazısı oldu yine. Yeryüzündeki çocuklarımıza gökkuşağı renginde bir diliyorum yeni yılda da. Geride bıraktığımız yıl gibi olmasın asla bundan sonra önlerindeki yıllar.

Gökkuşağı renkli günlerde tekrar buluşmak üzere…

Mehmet Özçataloğlu – edebiyathaber.net (28 Aralık 2015)

Bunlar da ilginizi çekebilir:

  • C.S. - 28/12/2015 - 17:36

    2015’in son yazısı…….
    Beni ruhumu derinden etkiledi,başlığı görünce zaten duygusal bir fırtınaya kapılacağımı anladım.
    İşin ilginç yanı gökyüzünü benim de çok sevmem,baktıkça huzur bulurum,sakinlesirim.Yeryüzündeki cennet neresi diye sorsalar,cevabım gökyüzü olurdu.
    Elimden gelse bir tek çocuğun gözyaşı için bile Dünyayı yakardım.Çocuklar gülme li,mutlu olmalı,oyun oynamalı…tek dertleri “benim niye o oyuncaktan yok”olmalı…olmalıydı sizin deyiminizle olduramadık. :((
    Ahh!Mayacık keske her şey yama ile kapansa ..Hiçbir şeyin yerini yama dolduramaz,kapatır evet ama dolduramaz bence.Yamalı her şey yarımdır,yarımyamalak oradan geliyor sanırım.Yaşamlarin,yaşananların yarımyamalak olmaması önemli.Hele çocukların yaşamı asla yarim ve yamalı kalmamalı.Maya’nın bu işi umutla severek yapması önemli.
    Keşke dememek çok önemli hayatta.Özellikle çocuklarımız için keşke şunu yapabilseydik yerine iyi ki yapmışız diyebilmek kadar büyük mutluluk var mı?Biz yetişkinleri de keşkeler mutsuz etmiyor mu?Kader diye geçmemek lazım kadere hizmet etmek de gerek.
    Sayenizde bilgilerimize bilgi kattık,her zaman ki gibi.Açıkçası ben de bilmiyordum keçiboynuzu tohumunun ağırlığının hep sabit olduğunu.Gerçekten çok ilginç.
    Yılın son yazısı umut dolu yine,siz umudun adı oldunuz,var olun.Bir hikaye ancak böylesine hissedilerek aktarılabilirdi,bu yönünüzü takdir ediyorum.
    Berbat bir 2015 i geride bıraktığımız bu son pazartesinde ,2016 ya yeni umutlar yüklemeye korkuyorum.Bebek cesetlerinin denizin kıyısından toplandığı bu Dünyada,bebek cesetlerinin derin dondurucularda bekletildiği ülkemde,bu korku hiç de yersiz sayılmaz.Alyan bebek için Dünya ayağa kalktı,sonuç….. değişen ne oldu?
    Alyan gökyüzünde kurtulduğuna seviniyordur,iyi ki gelmişim diyordur belki de.
    Yeryüzü karanlık,çünkü yürekler karanlık..Sonu olmayan bir tüneldeyiz,çıkış nereye,ne zaman olur meçhul.
    2015 in son yazısında ben de çocuklara çocukça yaşayacakları nice yeni yıllar diliyorum.Siz de tüm yeni yıllarda yazılarınızla,umutlarınızla yanımızda olun.
    Kaleminize ve yüreğinize sağlık…Size de istediklerinizi gerçekleştireceğiniz bir yıl dilerim.
    Hoşçakalın.
    C.Scevaplakapat

E-posta adresiniz yayınlanmaz ve paylaşılmaz. Gerekli alanlar yıldız ile gösterilmiştir *

*

*

Ç o k   O k u n a n l a r
O k u m a   L i s t e n i z